Raad Voor Internationale Samenwerking Dilbeek

Katrijn Schoonjans: vrijwilligerswerk in Senegal

Katrijn verbleef van 26/03 tot 01/06/2013 in Senegal waar zij via de vzw 'Toekomst voor Senegal' vrijwilligerswerk deed in het kader van een buitenlandse stage.

Zij ontving 100? sensibilisatiesubsidie van de RIS.

Hoe vond ik mijn buitenlandse stage?
Wat een leerrijke ervaring springt mij als eerste te binnen. Zoals ze ons al altijd zeiden dat het een ervaring is dat je nooit zal vergeten. Dat was het zeker en vast.
Ik heb zowel positieve als negatieve ervaringen meegemaakt.
Vol spanning vertrok ik samen met Eline De Vooght dinsdag 26 maart met het vliegtuig richting Senegal ? Nianing. Een paar leden van de organisatie vergezelde ons.

Zij hebben ons in het begin rondgeleid zodat we ons onmiddellijk thuis voelde. Ook kregen we de kans om al even het schooltje waar we 7 weken stage gingen lopen te bezoeken onmiddellijk de dag nadat we waren toegekomen.
Die allereerste ontmoeting met de leerkrachten en de kinderen van het schooltje zal ik nooit vergeten. Zo open, vriendelijk en blij je te zien. Er werd niet zo heel veel gedaan in de klas omdat het bijna vakantie was voor hen, dus kregen wij onmiddellijk al de kriebels om een liedje te zingen met 85 kleuters. Ja, ik geloofde mijn ogen ook niet om voor een klas te staan waar 85 kleuters zitten. Ze hadden ons dit wel altijd gezegd maar je beseft het pas, hoeveel kinderen dat wel zijn wanneer je er werkelijk voor staat.


De eerste dagen kregen we wat tijd om ons te aanpassen aan de omgeving en temperatuur. Het was daar in begin echt wel bakken! We werden rondgeleid in het dorpje waar we verschillende families zagen en ook waarmee ze bezig waren. Zelfs ook in het plaatselijk ziekenhuis. Daar hebben we ook een pasgeboren baby mogen vast pakken. Dit was ook enorm tof om te ervaren en om mee te maken.

Omdat ons altijd is gezegd geweest dat het beter is voor stagiaires  om te verblijven op hotel. Voor de veiligheid hebben we maanden op voorhand een huisje gevonden in een veilige residentie met alle luxe. Aan de ene kant vond ik dit spijtig, het was iets moeilijker om ons te kunnen integreren en het dorpsleven echt te beleven. Maar daar kunnen we achteraf bekeken natuurlijk niets meer aan doen. Dus ja genoten we maar van de luxe.
Maar langs de andere kant wel blij dat we in zo?n huisje verbleven, want hierdoor hebben we Amy leren kennen. Zij was onze huisvrouw. Vanaf dag 1 tot onze laatste uren in Nianing heeft ze ons behandeld alsof we haar kinderen waren. Ze was zoals een mama voor ons.
We konden met al onze vragen bij haar terecht. Zoals boodschappen doen, taxi?s nemen, fietsen repareren, ? .
Gelukkig dat het die eerste week ook vakantie was en dus geen school want ik had aanpassingsproblemen zoals buikloop en hoofdpijn van de warmte, dus kon ik rustig thuis blijven en uitzieken. Na een twee tal weekjes was ik weer de oude en kon er weer volop van genieten en ervoor gaan. Klaar om me te integreren, onder te dompelen in de cultuur en op ontdekking te gaan.

Nu begon het echte werk, stage lopen! We besloten om samen twee weken te beginnen in de eerste kleuterklas. Eerst observeerden we een weekje goed al de activiteiten en draaiden we wel natuurlijk al wat mee. Maar in de tweede week namen wij het als echte juffen van de klas het volledig over.

Dit was in de eerste kleuterklas, nog een grote uitdaging omdat de kinderen enkel nog maar goed hun moedertaal onder de knie hebben en dus bijna geen Frans verstonden. En wij kunnen natuurlijk alleen maar Frans dus dit was een zeer grote uitdaging voor ons om ons enkel met wat Frans uit te drukken, gebarentaal en prenten. In begin was dit soms frustrerend maar naarmate de dagen voorbij vlogen leer je er zeer makkelijk mee om te gaan.
Ik heb mijzelf helemaal terug ontdekt en ik ben nog meer open gebloeid als juf met lef en ook met meer durf.

Natuurlijk bestond ons werk daar niet alleen uit stage lopen maar er moest ook een eindwerk gemaakt worden.
Voor we vertrokken hadden we besloten samen met onze Vlaamse promotor, Roos Steeman welk onderwerp. We kwamen op het idee om handpoppen te introduceren in onze stageschool, Futur Du Senegal. We zijn op dit idee gekomen omdat we wouden samenwerken met Djapo. Een organisatie dat een soort mascotte Gloob (een handpop) heeft die wat wereldproblemen aan de allerkleinste op een speelse manier leert en activiteiten mee doet. We hadden het idee om Gloob mee te pakken om zo meer foto materiaal en avonturen die hij daar allemaal ging meemaken te kunnen delen met de organisatie. Zo zijn we dus uiteindelijk op het onderwerp van allerlei handpoppen en de magie ervan. Want handpoppen hier in België kan je op de dag van vandaag niet meer missen in de kleuterklassen. We wouden de leerkrachten van daar meeslepen in de fantasie en de magie van handpoppen en welk effect dit heeft op kleuters.

Dit is ons ook zeer goed gelukt. We hebben allerlei poppenspelen uitgetest en telkens goed gereflecteerd hierover. Met Gloob hebben we een kleuter gevolgd voor een hele dag om te kijken en te kunnen vergelijken of dit overeenkomt met een kleuter van in België. Ook kreeg Gloob het genoegen om een interview af te leggen met een leerkracht op het einde. Zo zijn er heel veel verschillende activiteiten die we gedaan hebben. Conclusie van dit eindwerk en activiteiten was gewoon met weinig woorden fantastisch en super om te doen! Leukste eindwerk ooit! Vol praktijktips en activiteiten waar ik later nog heel veel aan zal hebben.
Samen met Gloob dachten we niet alleen aan de kinderen van onze stageschool maar ook aan de kinderen die op straat spelen en niet naar school gaan. Want we hebben een aantal keren speciaal voor deze kinderen straattheater gespeeld! Dit was een leuke en aangename belevenis!

Wanneer we stage liepen in de eerste kleuterklas kregen we bezoek van onze docenten uit België. Dit was een zeer leuk bezoek. In begin was ik daar wat bang voor, gaan ze het er allemaal goed vinden, gaan ze al tevreden over ons zijn of niet. Maar schrik had ik helemaal niet moeten hebben. Het was een aangenaam en leerrijk bezoek! Ze hebben ons zelf uitgenodigd om samen met hun een weekend uitstap te maken. Dit was ook zeer leuk om zo ervaringen te kunnen uitwisselen en te kunnen discussiëren over wat hun en onze meningen en bevindingen waren. We hebben echt heel veel aan hun bezoek gehad. Zij ontdekten ook dat studenten in de toekomst eigenlijk wel perfect kunnen verblijven in het dorp dus besloten we om hen een aantal huisjes die we al ontdekt hadden te bezoeken en alles goed te noteren van wat te kosten zijn voor de toekomstige studenten. Zodat ze zich sneller kunnen integreren.
Ook konden de docenten ons goed helpen met het beslissen over een extra speelklas, om daar een goed systeem in te krijgen voor de leerkrachten.
Want wat ons opgevallen is, is dat er elk jaar studenten daar veel werk in steken maar eens ze weg zijn wordt er niets meer mee gedaan. Wat geen makkelijke opdracht is.
Het komt erop neer dat je telkens goed met de leerkrachten moet kunnen communiceren en dat zij altijd goed begrijpen wat jij exact bedoelt om dingen te veranderen. Als je dingen daar wilt veranderen moet je het hen goed uitleggen waarom dat idee dan beter zou zijn en voordeliger voor hen zou zijn. Als zij dit niet begrijpen moet je het blijven proberen uit te leggen. Zo niet, laten ze het vallen. Het vraagt van hen ook een grote inspanning.
Wij vetrokken met het idee dat we het daar niet wouden veranderen maar dat we ook van hen willen leren en ontdekken hoe zij het in het onderwijs doen.
Zo namen wij telkens de lesjes over hoe zij het gaven maar wel met een tikkeltje meer concreet materiaal, dat daar natuurlijk aanwezig is of met tekeningen als visuele ondersteuning en dit het gemakkelijker maakt voor het kind.
Dit apprecieerden de leerkrachten echt enorm. Zo waren telkens zeer dankbaar met de tekeningen die we voor hun lesjes maakten. Hiervoor hebben we dan op het einde voor gezorgd dat ze goed gebundeld werden in 1 mapje en niet makkelijk kwijt geraakten.
Ook het systeem van de speelklas vonden ze wel goed. Dit systeem bestond erin dat de hulpster van de klas telkens met 2 groepen op een bepaalde dag naar de speelklas ging. De speelklas bestaat uit een klas met super veel leuke materialen en waar je zeer leuke hoekjes kunt in creëren. Dit zou de druk in de gewone klas al veel minder moeten maken, zo kan de juf aan een begeleid groepje in de klas les geven en enkel nog maar 2 groepen moet in het oog kunnen houden. Ze stemden altijd goed in onze beslissingen over de speelklas. Maar op het einde van onze stage merkten we toch al gauw gedemotiveerde leerkrachten op, die geen zin hadden om met hun groepjes kleuters naar de klas te gaan omdat ze daar teveel lawaai maakten.
Want daar in de klas is het de gewoonte dat de kinderen er niet mogen spelen, noch praten, noch mogen bewegen. Dit is op de duur echt schrijnend om te zien en jammer.
De leerkrachten moest je heel vaak grondig motiveren vooraleer ze inzagen dat het beter werkte. Ze zijn heel lief, vriendelijk en open tegen ons geweest maar op het einde voelden we aan dat ze terug in hun oude gewoontes gingen hervallen. Ook nodigden we de leerkrachten geregeld uit om op dinsdagnamiddag samen te komen in de speelklas. Zodat we hen konden uitleggen hoe bepaalde spelletjes in elkaar zaten, die ze vanuit België toegestuurd kregen.
Hier namen we dan foto?s van en plakten we deze foto?s op het einde in de speldozen met een woordje uitleg hierover.

Na twee weken stage gelopen te hebben besloten we telkens ons op te splitsen. Ik heb dan 2 weken in de derde kleuterklas gestaan en daarna 2 weken in de tweede kleuterklas. En Eline dan omgekeerd.
Door elk in een andere klas te staan, leerde ik ook zelfstandiger werken en ook meer te overleggen met de leerkrachten. Hier was ik ook verplicht om creatiever te zijn en te zoeken naar eenvoudige dingen om de kinderen iets aan te leren.
Dus dit was echt goed om mezelf opnieuw te ontdekken. Zo nam ik zelf initiatief om naar de leerkracht toe te stappen en over van alles te praten en te discussiëren. Dit was dus echt een grote uitdaging en blij dat ik dit ervaren heb! Ik kan nu met veel zelfzekerheid vertellen dat ik 85 kleuters aankan en nog zotter kan doen tijdens bewegingstussendoortjes, poppenspelen, turnlesjes en lesjes.
Wat me ook vooral opviel is dat de mensen daar gelukkig zijn als ze muziek kunnen maken en volop dansen. Dansen kunnen ze als de beste. En ja hoor, wij hebben ons ook vaak moeten bewijzen dat we ook hun dansgewoontes moesten onder de knie krijgen.
Op vrijdag is het daar ook een traditie om de traditionele klederdracht van Senegal te dragen. Dus hebben we ook een kleed op maat laten maken. Het was fantastisch om de leerkrachten en de kinderen hun gezichten te zien! Ze vonden het fantastisch.

Vanaf toen waren we een van hun. Wat een leuk en goed gevoel gaf.
Na 10 fantastische weken wouden we dit afsluiten met een feestmaal.
Om iedereen te bedanken: de leerkrachten, kinderen, leerkrachten van het lager onderwijs, de directeur, directrice, ? hadden we het leuke idee om lekkere fataya?s klaar te maken! Fataya?s is een typisch Senegalees gerecht waar de kinderen en de volwassenen gek van zijn!
Dus onze voorlaatste dag hebben we een hele dag zitten werken om de 400 fataya?s klaar te maken! Tijdens het kokkerellen kwamen de mensen uit de buurt ons helpen.
Deze herinnering zal ik ook voor eeuwig blijven koesteren.

De laatste dagen in Nianing zal ik ook nooit vergeten. Omdat onze huisvrouw zo gastvrij was, kregen we de kans om de laatste dagen in het dorp bij haar te verblijven.

Dit was ook een enorme ervaring! Van 9 weken luxe te hebben genoten, kwamen we terecht in een huisje in het dorp. Waar geen internet, niet altijd elektriciteit en stromend water was. Dus wat een aanpassing voor ons! Zo had ik het me ook altijd voorgesteld, terug naar de basis! Maar ik vond dit echt niet erg! We zaten de laatste dagen dag in en dag uit tussen de plaatselijke bevolking. In de namiddagen trokken we dan wel eens naar een hotel om internet te hebben om ons schoolwerk af te werken.
Dus gelukkig heb ik toch 5 dagen kunnen genieten van het dorpsleven en vond ik dit echt het beste van de hele buitenlandse stage!

Terug

Ontvang de laatste nieuwsjes direct in je mailbox

Contact gegevens

David Robberechts
Noord-Zuidsamenwerking Gemeente Dilbeek
02/568.00.42
0493/254553
david.robberechts@dilbeek.be